العلامة المجلسي (مترجم :عطاردى)

153

بحار الأنوار (ج64) (ايمان و كفر) (فارسى)

رابطه نمايد او با وى رفت و آمد مىكند . فحش و ناسزاگوئى از وى دور است ، با نرمى و آرام سخن مىگويد ، كارهاى زشت در او راه ندارند ، و همواره به كارهاى خوب مشغول مىباشد ، خيرش به همه روى مىآورد و شرش از همگان فاصله دارد ، در سختيها و مشكلات شكيبا و در گرفتاريها صبور و با وقار مىباشد . هر گاه زندگى بر او چهره باز كند رفاه و وسعت برايش پيدا شود سپاسگزارى مىكند ، به كسانى كه مورد علاقه‌اش نيستند ستم نمىكند ، و به دوستان خود هم اجحاف روا نمىدارد ، حق را مىشناسد قبل از اينكه آن را مشاهده كند ، و هر چه را به او سپرده‌اند ضايع نمىسازد . هر چه را بخاطر سپرده است فراموش نمىكند ، و به القاب و عناوين افتخار ندارد ، همسايگان را آزار نمىدهد ، به مصيبت ديدگان شماتت نمىكند ، در باطل وارد نمىشود ، و از حق بيرون نمىگردد اگر خاموش گردد خاموشى او را محزون نمىسازد ، و اگر خنده كند صدايش بلند نمىشود . كسانى كه به او ظلم مىكنند صبر مىكند تا خداوند از او انتقام بكشد ، خود را همواره در مشقت و سختى مىاندازد ولى مردم از وى در راحتى و آسايش هستند ، براى رسيدن به پاداش آخرت خود را به زحمت وامىدارد ، و مردم را از خود در امن قرار مىدهد . دورى او از كسانى كه با وى دورى مىكنند براى اين است كه در ترك مراوده با آن‌ها پاك مىماند و از آلودگى آنها محفوظ مىگردد ، و اگر خود را به كسانى نزديك مىكند كه آنها هم خود را به او نزديك مىكنند براى اين است كه به آنها محبت كند و احسان نمايد ، دورى او به خاطر تكبر و نزديكى او براى فريب نيست . راوى گويد : در اين هنگام همام فريادى كشيد و جان سپرد ، على عليه السّلام فرمود : مواعظ حسنه اين چنين به اهلش اثر مىگذارد و من از اين جهت مىترسيدم كه نخست به سخنان او توجه نكردم . 51 - امير المؤمنين عليه السّلام در يكى از خطبه‌هايش فرمود : خوشا به حال كسى كه به